سلسله نشستهای موسسه همکاریهای میانرشتهای «اکنون»

نقد و بررسی کتاب بازآرایی امپراتوری: چشماندازی به اقتصاد سیاسی دولت مدرن در ایران

با حضور: ابراهیم توفیق (مولف کتاب) ــ حمید عباداللهی ــ محمد مالجو

زمان برگزاری: ۱۷ شهریور ۱۴۰۰

لینک برنامه:

https://www.aparat.com/v/DTZJ3

سلسله نشستهای موسسه همکاریهای میانرشتهای اکنون پیرامون اکنون و مسائل آننقد و بررسی کتاب «پیرامون مشروطه: سه مقاله دربارهی ولایات و مرکزگرایی» با حضورسیدمهدی یوسفیعباس ولیمراد روحیابراهیم توفیقدبیر نشست: علی هداوندزمان برگزاری: چهارشنبه  ۳ آذر ۱۴۰۰ لینک فایل شنیداری:https://castbox.fm/chael/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%D8%AA%D9%88%D9%81%DB%8C%D9%82-id4694804?country=us ادامه مطلب

پیرامون مشروطیت در گفتارهایی از ابراهیم توفیق، عباس ولی، مهدی یوسفی، مراد روحی و...مشروطیت در ایران همواره به عنوان تحولی عظیم و بنیانساز معرفی شده که یکی از اثرگذاریهای مهم آن مدرن شدن ایران قلمداد میشود. در آثار متعدد، روایت غالب از فرآیند مدرن شدن در ایران با تهرانمحوری گره میخورد. کتاب «پیرامون مشروطه» تلاش میکند با طرح مساله پیرامونسازی و نابرابریها، روایتهای غالب در حوزه مشروطیت را مورد بازخوانی انتقادی قرار دهد. موسسه همکاریهای میانرشتهای اکنون در تازهترین سلسله نشستهای خود نقد و بررسی کتاب «پیرامون مشروطه؛ سه مقاله درباره ولایات و مرکزگرایی» را در دستور کار قرار داده است. این نشست در تاریخ چهارشنبه سوم آذر ماه 1400 با سخنرانی مهدی یوسفی، پژوهشگر حوزه تاریخ و سیاست، عباس ولی، پژوهشگر علوم سیاسی، مراد روحی، پژوهشگر تاریخ اجتماعی معاصر و ابراهیم توفیق، جامعهشناس و پژوهشگر برگزار شد. آنچه در ادامه میخوانید گزارش کوتاهی از این نشست است.مشروطه؛ نقطه اتصال سیاست غیرمدرن و مدرنمهدی یوسفی  این کتاب به طور خاص به این موضوع میپردازد که مشروطه یا انقلاب مشروطه نه به عنوان صرفا یک رویداد سیاسی بلکه به عنوان نقشی که در تصور ما از تاریخ دارد یعنی به عنوان مفصل بین سیاست غیرمدرن و سیاست مدرن چه نسبتی با اقصا نقاط این کشور برقرار کرده است. در تاریخنگاری انتقادی معاصر تلاشهایی از این دست وجود دارد که سعی میکند، مشروطه را از آن خوانش تهرانمحور رایج دور کند.مقاله اول به نویسندگی آرش خازنی در مورد نقش ایل بختیاری در رویدادهای انقلاب مشروطه بحث میشود. آنچه در این مقاله میتوان برجسته کرد، این است که دیسیپلینه شدن عشایر در ایران یک فرآیند است. به این معادامه مطلب

کتاب «برآمدن ژانر خلقیات در ایران» اثر پژوهشی ابراهیم توفیق و همکاران، سهشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۸ از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات نقد و بررسی میشود.در این نشست، مقصود فراستخواه عضو هیات ادامه مطلب

نشست نقد و بررسی کتاب «نامیدن تعلیق؛ برنامهای پژوهشی برای جامعهشناسی تاریخی انتقادی در ایران» به همت گروه علوم اجتماعی دانشگاه گیلان برگزار میشود.در این نشست ابراهیم توفیق، نوید وزوایی، حسن چاوشیانادامه مطلب

«برآمدن ژانر خلقیات در ایران» نوشته ابراهیم توفیق، سید مهدی یوسفی، حسام ترکمان و آرش حیدری از سوی پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات منتشر شد.صحبت از خلقیات ایرانی در مجموعه متنوعی از متون پی گرفته شده اسادامه مطلب

«نامیدن تعلیق» برنامهای پژوهشی برای جامعهشناسی تاریخی انتقادی در ایران کاری از ابراهیم توفیق با همکاری جمعی از نویسندگان دیگر به تازگی از سوی نشر مانیا هنر منتشر شد.نوشتهی حاضر حاصل یک تامل جمعی پنادامه مطلب

حاملان, مشروطه, مباحثهی ابراهیم توفیق و یوسف اباذری هفته گذشته نشست نقد کتاب «تئاترکراسی در عصر مشروطه,» اثر کامران سپهران در سالن کنفرانس تئاتر شهر برگزار شد. در این نشست یوسف اباذری و ابراهیم توفیادامه مطلب

واقعه مشروطه و منطق امپراتوری تاریخ این یادداشت از ابراهیم توفیق در شمارهی 118 روزنامهی بهار (19/اردیبهشت/1392) منتشر شده است | پیدیاف | اچتیامال.واقعه مشروطه و منطق امپراتوریابراهیم توفیقآلن بدیو، فیلسوف فرانسوی، «رخداد» را امری کمیاب ارزیابی میکند. از نگاه او، رخداد واقعهای است خلافآمد، بیرون از نظم مالوف، بدیع و بیهمتا و بیپیشینه، البته نه به این معنا که از هیچ سر بر میآورد، بلکه به این معنا که نمیتوان ریشهای علی برای آن یافت. بیآنکه بتوان در این یادداشت کوتاه به دقایق بحث او وارد شد، قصد بدیو از این تامل توضیح تغییر، توضیح فرآیند شدن است. اما چرا رخداد کمیاب است؟ مگر نه این است که در فرآیند و در سطوح مختلف زندگی، دادامه مطلب

سیاست اجتماعی، علوم اجتماعی و "الهیات گذار"   یادداشتی از ابراهیم توفیق که در ماهنامه‎ی مهرنامه شماره‎ی 33 دی 1392 (ص. 36) چا&#ادامه مطلب

این مقاله از ابراهیم توفیق در همایش «روش شناسی مطالعات فرهنگی» ارائه شده است. همایش مذکور به همت جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران در روزهای 13 و 14 اسفند 1387 برگزار شده بود. اصل مقاله تا به حال در جایی منتشر نشده است و برای اولین بار در اینجا منتشر میشود. مبانی معرفت شناختی و روش شناختی علوم فرهنگی در سنت آلمانی: بررسی کوشش های تاسیسی دیلتای و ریکرت ابراهیم توفیق چکیده برپایی رشتهی مطالعات فرهنگی، گذشته از این که حاملین نهادین آن، چه درکی از ضرورت و اهداف آن داشته و دارند، یادآور معضلی اساسی است که علوم اجتماعی/جامعه شناسی ما از آغاز با آن روبرو بوده است. غلبهی بی چون و چرای پوزیتیویسم و امپریسیسم سخیف بر علوم اجتماعی/جامعه شناسی، آنرا به مانعی بر سر راه فهم و تبیین تجربهی مدرنیتهی ما کرده است، یعنی کارکردی که بنا بر تعریف از آن انتظار میرود. اما صرف برپایی رشتهی مطالعات فرهنگی، برون رفتی از این وضعیت را نوید نمیدهد، آنگاه که ما از تامل در بنیادهای معرفت شناختی و روش شناختی علوم اجتماعی گریزانیم. بی آنکه قصد مدل برداری داشته باشم، من در این نوشتار به شرح و بررسی انتقادیادامه مطلب

تاملاتی نظرورزانه درباره هویت ملی/ایرانی آسیب شناسی گفتمان های هویتی و علوم اجتماعی این مقاله را در سال 1388 توسط ابراهیم توفیق نوشته شده و برای اولین بار در «مرکز پژوهش های فرهنگی و اجتماعی» ارائه شده. این سخنرانی در چارچوب سلسله سخنرانی هایی مربوط به مسئله هویت ملی ارائه شد. این مقاله تا به حال به صورت مکتوب در جایی منتشر نشده است و برای اولین بار توسط وبگاه آرشیو دیدگاههای ابراهیم توفیق منتشر میشود. http://towfigh.blogfa.com/ ابراهیم توفیق چکیده هدف نوشتار زیر، طرح نظرورزانه مسئله هویت مدرن در ایران است. نظرورزانه، زیرا معتقدم که در شرایط کنونی، امکان طرح نظریه ای متین و انتقادی درباره هویت، و نه تنها درباره هویت، وجود ندارد. چنین نظریه ای، تنها می تواند بر مبنای مطالعات تجربی ای تدوین گردد که به پرسش از فردیت تاریخی و خاص بودگی «تجربه مدرنیته» ما بپردازد. اما تا هنگامی که علوم اجتماعی جامعه معاصر ما را به مثابه جامعه دوران گذار میان سنت و تجدد برمی رسد و بدین گونه با غیر تاریخی کردن امر اجتماعی، مطالعه آن را ممتنع می سازد، چنین امکانی بوجود نمی آید. من این وضعیت علوم اجتماادامه مطلب

تاریخنگاری آکادمیکدر زیر پیدیافِ مجلهی کتاب ماه تاریخ و جغرافیا (شمارهی 172 | شهریور 1391) را میتوانید ببینید. صفحهی هشت تا نوزده این مجله به مناظرهی داریوش رحمانیان (استاد تاریخ دانشگاه تهران) و ابراهیم توفیق (محقق و مدرس در حوزهی علوم اجتماعی) اختصاص دارد.ابراهیم توفیق: "به نظر من تاریخنگاری ما در وضعیت بنبست خودساختهای قرار دارد. از طرفی از همان آغاز ذیل این پرسش شکل میگیرد که گذشته را چگونه باید خواند که رفع عقبماندگی و رسیدن به قافلهی تمدن را امکانپذیر سازد. از طرف دیگر، محبوس کردنِ گذشته در یک تاریخ نگاری سنتگرایانه و شرق شناسانه، هرگونه امکان گفتگو با این گذشته را از ما گرفته است و در نتیجه، آن را ابدی و غیرقابل رفع میکند. در واقع، تاریخ مردان بزرگ نوشتن، تجلی این بنبست است که هم روششناسی و معرفتشناسی خاصی را بر رشتهی تاریخ تحمیل میکند و هم رابطهی خاصی را با لحظهی حال و از جمله حوزهی قدرت سیاسی امکانپذیر میکند." پیدیاف کامل مجله را در اینجا مشاهده کنید. ادامه مطلب

این یادداشت از ابراهیم توفیق در شمارهی 118 روزنامهی بهار (19/اردیبهشت/1392) منتشر شده است | پیدیاف | اچتیامال.واقعه مشروطه و منطق امپراتوریابراهیم توفیقآلن بدیو، فیلسوف فرانسوی، «رخداد» را امری کمیاب ارزیابی میکند. از نگاه او، رخداد واقعهای است خلافآمد، بیرون از نظم مالوف، بدیع و بیهمتا و بیپیشینه، البته نه به این معنا که از هیچ سر بر میآورد، بلکه به این معنا که نمیتوان ریشهای علی برای آن یافت. بیآنکه بتوان در این یادداشت کوتاه به دقایق بحث او وارد شد، قصد بدیو از این تامل توضیح تغییر، توضیح فرآیند شدن است. اما چرا رخداد کمیاب است؟ مگر نه این است که در فرآیند و در سطوح مختلف زندگی، دائم امور خلافآمد و بیپیشینه رخ میدهند. بهنظر بدیو، آنها کمیابند، نه به این دلیل که در واقعیت عینی بهندرت اتفاق میافتند، بلکه به این دلیل که خوانده نمیشوند، به سطح آگاهی ارتقا پیدا نمیکنند، در «فهم عامه» عامیان و عالمان تحلیل میروند و بنیاد کلیتی جدید و بنابراین نظمی جدید نمیشوند. با این مقدمه، میخواهم به واقعهای تاریخی اشاره کنم ادامه مطلب

گفتوگو با «ابراهیم توفیق» درباره سازوکارها، شدنها و منطقهای یک آشوب قاعدهمند «چیز»ی بهنام «تهران» روزنامه شرق. 3 اسفند سال 1393, رحمان بوذری، سهند ستاری ابراهیم توفیق در این گفتوگو، به مصاف تهران غالب در نظریههای جامعهشناختی و گفتارهای عمومی میرود: تهرانی که بهرسمیت شناخته نمیشود و درگذار است؛گذار از بلدیه به شهری مدرن و منطبق با تعاریف ازپیشتعیینشده. همین تصویر پررنگ از تهران است که امکان تحلیل را از آن سلب میکند؛ تصویری نه این و نه آنی، شهری که شهر نیست اما گفته نمیشود چه هست. او در تقابل با حضور سنگین چنین تحلیلی در فضای فکری و نظری کنونی از «چیز»ی بهنام تهران سخن میگوید. چیزی که هست، حیات دارد، سخن میگوید، صداهایی رسا و صداهایی خاموش دارد، منطقها و سازوکارهای خود را (باز) میسازد. توفیق برای تدقیق در آنچه تهران نامیده میشود یکگام با تحلیل غالب همراه میشود؛ میپذیرد که تهران یک «آشوب» است اما «آشوب قاعدهمند». تاکید بر طرف اول این ترکیب اضافی به چیزی جز توضیحواضحات نمیانجامد. تنها وقتی میتوان از توصیف امور بدیهی فراتر رفت که در طرف دوم آن ایستاد و «قاعدهمادامه مطلب